Zachorowałeś. Zdiagnozowano u Ciebie chorobę XXI wieku. Wstydzisz się iść do psychiatry. Bo tak naprawdę, jak wyobrażamy sobie psychiatrę?
Co robi? Jak nas traktuje?

Często ludzie zanim pójdą do lekarza, zastanawiają się na tym, jak wyobrażamy sobie psychiatrę?
Na to pytanie trudno wprost odpowiedzieć. To zależy od naszych oczekiwań wobec psychiatrów a także od tego, co wiemy o danym psychiatrze, jakie plotki krążą o nim, jaką ma opinię w internecie.

Nie powinno się mieć wewnętrznych oporów by pójść do psychiatry, jeśli nic nam się nie chce, wszystko widzimy w czarnych kolorach i za dnia na dzień psychicznie czujemy się kompletnie wyczerpani, ciągłym strachem i bólem egzystencjalnym.

Jeśli w końcu przekonałeś się, że z obniżonym nastrojem nie dajesz sobie rady sam i czujesz potrzebę kontaktu z psychiatrą, to nie jest wstydem zapytać o psychiatrę znajomych lekarzy, poczytać opinię o nich w internecie, lub po prostu zapytać na forum w internecie, o konkretnego psychiatrę.
To jest naturalne, że chcemy wierzyć, że ten konkretny psychiatra, jako lekarz i człowiek może nam pomóc. Chcemy w nim też widzieć autorytet człowieka, który zna się na swojej profesji. I potrafi on zmienić nas i nasze życie.

Wiadomo, że decyzja o pójściu do psychiatry nie przychodzi nam łatwo. Odkładamy ten moment, próbując dać sobie radę samemu lub z pomocą ludzi, których znamy i którym potrafimy zaufać.
Najpierw pytam siebie czy rzeczywiście muszę iść do psychiatry, by później racjonalnie z pomocą najbliższych, podejmuję taką decyzję.

Chory człowiek nie idzie od razu do psychiatry, człowiek w depresji też nie deklaruje swojej chęci do pójścia do psychiatry, ot tak. Zaś osoby, które głośno i ochoczo deklarują swoje wizyty i przyjaźnie z psychiatrami, często przyjmują taką pozę, lub na tym chcą się zaistnieć.
W Polsce powoli kończy się trend i coraz więcej znanych ludzi przyznaje się do zaburzeń psychicznych i do tego, że korzystają z pomocy psychiatry. W końcu zaczyna coś pękać i wstyd przed pójście do psychiatry jest coraz mniejszy.
I na szczęście odważne deklaracje, że taka czy inna osoba poszła do psychiatry, zaczyna być rzeczą normalną. Pójście do psychiatry przestaje być tabu. Coraz więcej też mamy psychologów i psychiatrów, którzy są znani a kontakt z nimi jest łatwiejszy, chociażby przez Instagram czy social media. Wtedy łatwiej kogoś obserwować, zapytać, napisać w prywatnej wiadomości, zanim się pójdzie do niego osobiście.

Więc jeśli w nas dojrzał przemyślany zamiar, aby iść do psychiatry i powiedzieć mu o naszych problemach, to jego wiedza , doświadczenie i umiejętności, muszą być odpowiednie do naszych oczekiwań i rozmiaru dolegliwości.
Ważne też jest przy kontakcie z psychiatrą, aby między nami była dobra komunikacja. Bo pacjenci doznają też rozczarowań z psychiatrami, bo są niezrozumiani, lekarz okazał mu małą empatię lub po prostu lekarz wykazał się tylko wiedzą medyczną, bez pokazania swojej ludzkiej twarzy, podczas wizyty.

Jednak trzeba też pamiętać, że w kontakcie z pacjentem pewne trudności ma sam psychiatra. Bo jeśli do niego przyjdzie pacjent namówiony przez rodzinę, jest milczący, niezaangażowany, nie otwiera się na psychiatrę i który nie chce opowiadać o tym jak się teraz czuje i co mu dolega, to nie ma cudów. Nie ma też co liczyć, że psychiatra będzie dobrze odebrany. Musi być współdziałanie między chorym a psychiatrą.

Jaki jest psychiatra?

Czasami psychiatra ma już określoną sylwetkę i bardzo wyrazistą opinię.
Często jest ona stworzona przez osobowość danego człowieka. Bo oprócz swojej praktyki lekarskiej jest naukowcem, terapeutą, klinicystą czy społecznikiem, w różnych proporcjach.

I tak psychiatra naukowiec bywa fantastyczny, umiarkowany, z potrzeby serca, z zapatrzeniem się i z obowiązku. Może fanatycznie oddawać się nauce. Potrafi długimi godzinami prowadzić badania, spędzając czasem noce na śledzeniu przebiegów eksperymentów. Jest na przykład skoncentrowany na źródłach schizofrenii. I to od samego psychiatry zależy czy nauka nie przesłoni mu patrzenie na pacjenta jak lekarz, a nie jak naukowiec. Stąd często swój dzień psychiatrzy naukowcy, zaczynają od obowiązków typowo lekarskich.

Psychiatra naukowiec umiarkowany w skrajności nie popada. Owszem pociąga go np. łączenie codziennych badań klinicznych, z jego dociekaniami określonego zakresu patologii klientystycznej lub z eksperymentami laboratoryjnymi, poszerzając choroby o kolejne aspekty.
Działalność naukową zręcznie łączy z pracą lekarską.

Naukowiec psychiatra z zapatrzenia jest typem lekarza którego pociąga praca badawcza, ale brak mu inicjatywy.

Naukowiec z obowiązku -zarówno psychiatra jak i każdy inny lekarz to smutny przejaw zupełnego pomieszania pojęć i wymagań, jakie stawia się pracownikom naukowym na akademiach medycznych.
Wmawia się im, że nie wystarcza być dobrym lekarzem, ale też oddanym chorym i sumiennym nauczycielem studentów. Wmawia się im też, że trzeba zostać uczonym, bo w przeciwnym wypadku nie utrzyma się na uczelni.

Psychiatra klinicysta może być niezmierzonym, ukierunkowanym, wnikliwym i mało frasobliwym lekarzem. Klinicysta niezmierzony pragnie przeniknąć patologię do dna, dostrzec i opisać wszystkie objawy, ich powiązania i dostępne poznaniu uwarunkowania. To prowadzi go do pisania historii chorób bardzo obszernych i szczegółowych. W swoich notatkach jest wiele opisów, przytoczonych wypowiedzi chorego, terminów, domniemań, że aż trudno zrozumieć, gdzie jest w końcu cały obraz kliniczny choroby.

Klinicysta ukierunkowany jest znacznie mniej zagrożony zagubieniem się w powodzi szczegółów.
Zwykle związany jest z pewną szkoła psychiatryczną, orientacją lub kierunkiem psychopatologii i stara się dość blisko być przy swoim pacjencie. Przywiązuje on duże znaczenie do obserwacji chorego, w tym do jego wypowiedzi, lecz nie ocenia tego.

Klinicysta lapidarny zmierza zwłaszcza do dostrzeżenia objawów wiodących ,dąży do wytworzenia sobie możliwie jasnego, spójnego i przejrzystego obrazu choroby. Rozpoznanie robi w krótkim czasie, i jest dość dobrze zorientowany na aktualnym stanie psychicznym chorego.

Psychiatra terapeuta zafascynowany nie zaniedbuje badania klinicznego, ale pociąga go przede wszystkim leczenie o widocznych wynikach. Uleczyć chorego to jego główne zadanie. Często jest skupiony na metodach , dobrze porusza się w zagadnieniach farmakoterapii, traktując psychoterapię jako oddziaływanie uzupełniające. Gotów jest sprawdzić działanie jakiegoś leku na sobie.

Terapeuta z powołania, to psychiatra, który czuje się terapeutą. Ma silne poczucie, że chce leczyć swoich pacjentów. Jest nim coś z prawdy, chociaż nieraz trudno odmówić słuszności , że „to ludzie ,którzy nie utracili właściwej im wrażliwości na potrzeby chorych”.
Nie popadają oni w rutynę, poznają sprawy chorych i bliskie im są emocje pacjenta teraz i w przeszłości. Widzi problemy psychiczne szerzej.

Psychiatra psychoterapeuta urodzony pociąga pacjentów swoją osobowością. Jest otwarty na sprawy ludzi , jest ciepłym emocjonalnie, stwarza wokół siebie ciepła atmosferę i darzy pacjentów otuchą.
Pacjent, który go obserwuje czuje, że wydobywa go powoli z mrocznej depresji.
Taki lekarz rzadko pisze prace naukowe.

Po więcej charakterystyk psychiatrów, zachęcam sięgnąć po książkę autorstwa Marka Jarosza pt . „Lekarz psychiatra i jego pacjent”.