Każdy lekarz w swojej praktyce jest oceniany i chce być odbierany jako ludzki lekarz.
Wiele lat doświadczenia sprawia, że lekarze zdają sobie sprawę z tego, jak ważne jest posiadanie umiejętności komunikacji interpersonalnej.
Aby lekarz był ludzki musi w satysfakcjonujący i skuteczny sposób wyrażać się do pacjenta.
Lekarze, którzy idą z pacjentami przez psychoterapię bardzo silnie koncertują się na pacjencie. Mają oni długotrwały kontakt z nim. Muszą więc być wobec pacjenta empatyczni, nie osądzać pacjenta, analizować jego uczucia, stanowić pewnego rodzaju autorytet dla swojego pacjenta.
W terapii są dla pacjenta wręcz przewodnikiem duchowym, opiekunem na życie, w danym momencie jego istnienia.
Z doświadczenia lekarza
Przy pracy w terapii pewien lekarz dość późno zauważył, że musi się nie tylko wyuczyć umiejętności terapeutycznych, lecz podejrzeć, jak to robią wręcz managerowie w firmach. Gdyż tak pojmował i czuł relację, jaką zbudował ze swoim pacjentem.
Chciał to osiągnąć by zbudować jeszcze lepsze i bliższe oraz konstruktywne relacje, ze swoim pacjentem.
Ten lekarz autentycznie poszedł na praktykę do firmy, by podglądać liderów w środowisku korporacyjnym.
Podglądał szefów, by zrozumieć klimat jaki łączy ich z pracownikami.
Zrozumiał, że potrzebne są mu takie same umiejętności komunikacyjne z drugą osobą, by być autentycznym i móc dobrze otwierać się na pacjenta.
By pacjent czuł, że jego lekarz jest ludzki, musi on też rozwiązywać umiejętnie problemy ludzkie, tak jak szef w firmie.
Lekarz dostrzegł, że ze swoim pacjentem musi wiedzieć, jak nakłonić go do aktywnego i wspólnego rozwiązywania problemów.
Bo tak jak w firmie są problemy w organizacji, tak w relacji lekarz pacjent leczy się nie tylko chorobę ale sytuację w której przebywa pacjent.
Pacjent z lekarzem w procesie terapii są ze sobą bardzo blisko. Ludzki lekarz ma z pacjentem taką relację jak jest w stosunkach rodzicielskich.
Po 50 latach swojej praktyki, nie tylko aktywnie angażował się w rozwój swojej wiedzy, ale też chciał coś więcej.
Specjalizował się w poważnych problemach, bo był akurat chirurgiem.
I tak jak rozwijanie swojej wiedzy jako chirurg szło mu bardzo dobrze, studenci których nauczał też go doceniali, tak w relacji z pacjentem czuł się niepewnie.
Nie potrafił on oddać się w pełni i walczyć o zdrowie tych pacjentów, którzy nie byli do wyleczenia.
Nie wiedział on, jak im to mówić, jak prowadzić swoje wizyty z takimi pacjentami. Wszystko było według niego było zbyt krótkie i powierzchowne, stąd wiedział, że nie jest ludzkim lekarzem wobec takich pacjentów.
Chirurg ten, pewnego dni wraz z żoną, poszedł na 7 dniowy kurs z psychoterapii, z dziedziny doradztwa zawodowego.
Prowadzący- Carl Rogers był pionierem psychologii humanistycznej.
Na chirurgu Carl zrobił ogromne wrażenie, gdyż miał bardzo osobiste podejście do problemów emocjonalnych pacjenta Doradca uważał i miał bardzo osobliwe podejście do aktywnego podejmowania decyzji przez swoich pacjentów.
Pod wpływem jego słów, chirurg chciał sam sprawdzić, czy ludzki lekarz ma rację bytu.
Chirurg został, w tym czasie, ordynatorem wydziału chirurgii i kierownikiem programu kształcenia chirurgów na stażu, w szpitalu w Nowym Meksyku.
Przyjął wraz z praktykantami zasadę, że będzie aktywnie uczestniczył w podejmowaniu ich decyzji, dotyczących metod kształcenia tych stażystów.
I to zadziałało. Stażyści mówili o nim, że był świetny w tym, co robi i ma z nimi świetny kontakt.
Na emeryturze, zaniechał dalej kształcenia chirurgów. Bardzo go interesowała nadal psychologia.
Jego głównym celem było zrozumienie emocjonalnej strony choroby u pacjenta.
Stąd sam zaczął uczestniczyć w seminariach psychologicznych.
Widział też, jak wokół niego bliscy i znajomi zaczęli chorować na wiele schorzeń.
Zapadali oni na m.in. raka, przechodzili zawał serca, mieli schorzenia neurologiczne.
Chirurg na emeryturze, zaczął pytać swoich znajomych, czy czegoś im brakuje, w kontakcie z lekarzem.
Odpowiadali mu, że zarówno lekarze jak i pielęgniarki, rodzina, przyjaciele chcieli na ogół udzielać informacji lub rad, ale tylko niewielu z nich chciało słuchać o ich lękach, uczuciach, niepewności a nawet o depresji pacjentów.
Stąd samego chirurga na emeryturze ta sytuacja i ich opinie, skłoniło do bliższego poznania i zapoznania się z literaturą poświęconą słuchaniu drugiego człowieka.
Zaczytywał się wieloma bestsellerami. Bardzo szczegółowo poszukiwał informacji o aktywnym słuchaniu.
Sięgał po literaturę dla rodziców, nauczycieli, szefów i liderów.
Postanowił też sam opracować praktykę słuchania ludzi nieuleczalnie chorych. Zorganizował również grupy wsparcia dla emerytowanych lekarzy, pacjentów chorych na raka.
Program zaczął od tego, że chodził do pacjentów w domach, szpitalach i w hospicjach.
Jego celem było zachęcenie pacjentów, by zaczęli mówić o swych uczuciach, chorobie i stosunkach z innymi ludźmi.
Działał jako wolontariusz, by dowiedzieć się, czy jest możliwe zbudować przyjaźń z pacjentem, a nie tylko przekazywanie w zimny sposób diagnozy.
Jego doświadczenie okazało się niezwykle pouczające.
Nie towarzyszył każdemu pacjentowi aż do śmierci, ale dostrzegł, że jeżeli nie poczuł więzi z danym pacjentem, po zakończonej wizycie nie czuł satysfakcji, to widocznie nie było połączania z między nimi i nie było szans na wspólne leczenie pacjenta, z nim. Dlatego rozumiał, dlaczego też są pacjenci, którzy odchodzą od niego.
Na podstawie swoich przemyśleń zrozumiał, że istnieje coś takiego, jak stwierdzenie „ludzki lekarz”.
Wiedział też, że jest dużo do zrobienia niż tylko słuchanie pacjentów.
Słuchanie pacjenta jest bardzo dobre, jak jest szczególny problem, kłopotliwy dla jego opiekuna.
Można więc uzdrowić stosunki między lekarzem a pacjentem.
Wymaga to jednak, poświęcenia obu stron.
✏️ ✏️ ✏️ ✏️ ✏️ ✏️ ✏️
https://antykwariatszczecin.pl/kategoria/psychologia/
Więcej o interpersonalnych sprawach między pacjentem a lekarzem dostaniesz z książek,w sklepie internetowym i antykwariacie z książkami antykwariatszczecin.pl dla prawników, psychologów, psychiatrów i biegłych sądowych. Książki dla rozwodników,rodziców z władza rodzicielską.
