Opis

Galeria Hiszpańska” Muzeum Narodowego w Poznaniu

   Sala nazywana obecnie Galerią Hiszpańską” (z powodu dominujących w ekspozycji dzieł hiszpańskich malarzy XVII wieku), zajmująca całą szerokość głównego budynku Muzeum Narodowego, odzyskała ostatnio kształt nadany jej w latach 1900-1903,przez projektanta gmachu, berlińskiego architekta Karola Hinckeldeyna.

   Ma ona charakter typowej, dziewiętnastowiecznej muzealnej „Wielkiej Galerii” – reprezentacyjnego wnętrza ekspozycyjnego o pałacowym charakterze, przeznaczonego do prezentacji najbardziej prestiżowych obiektów kolekcji. Obok okazałego holu i kolumnowych sal parteru jest to kolejne bogato ukształtowane architektonicznie wnętrze poznańskiego Muzeum.

   Galeria mieściła pierwotnie zbiory rzemiosła artystycznego. W 1924 roku, w związku ze zmianą profilu i charakteru kolekcji ówczesnego Muzeum Wielkopolskiego, przeobrażeniu uległa także ekspozycja Galerii, którą wzbogacono o rzeźbę i malarstwo, a salę przekształcono nieznacznie, wypełniając przestrzenie pomiędzy filarami ściankami, dzielącymi ją na kilka segmentów.

Od 1928 roku Galeria przeznaczona została wyłącznie na ekspozycję malarstwa. Dalsze zmiany miały miejsce w końcu lat pięćdziesiątych, gdy usunięto całkowicie stiukową dekorację kapiteli filarów oraz wybudowano wysokie ściany, dzielące wnętrze na trzy odrębne sale połączone wąskimi przejściami. W ten sposób Galeria zatraciła całkowicie swój wcześniejszy kształt i dekorację.

   Na powstałych w wyniku przebudowy wielkich płaszczyznach ścian eksponowano malarstwo hiszpańskie i włoskie, wiążąc na stałe nazwę Galerii z malarstwem Hiszpanii. W ramach programu przywracania wnętrzom Muzeum ich pierwotnego kształtu

    I wystroju, bardzo charakterystycznego i cennego ze względów historycznych, przeprowadzono w roku 1997 gruntowną renowację Galerii, która odzyskała oryginalny wygląd i odtworzoną według zachowanych wzorów dekorację plastyczną kapiteli.

    Prezentowana w Galerii kolekcja malarstwa hiszpańskiego Muzeum Narodowego zawdzięcza swój kształt przede wszystkim wiedzy i pasji zbierackiej Atanazego hr. Raczyńskiego (1788-1874)-najważniejsze z eksponowanych dzieł pochodzą bowiem ze zgromadzonej przez niego galerii malarstwa, przekazanej w 1903 roku w depozyt do poznańskiego Muzeum.

   Atanazy Raczyński zainteresował się malarstwem Półwyspu Iberyjskiego w późnym okresie swej działalności kolekcjonerskiej, dopiero w latach czterdziestych XIX stulecia, w czasie gdy pełnił obowiązki pruskiego ambasadora w Lizbonie (1842-1848), a potem w Madrycie (1848-1852). Jego pobyt na Półwyspie Iberyjskim przypadł na wyjątkowo sprzyjający czas dla kolekcjonerów. Po przeprowadzonej w 1835 roku sekularyzacji klasztorów w Hiszpanii, na rynku znalazła się bowiem ogromna ilość obrazów, rzeźb I innych dzieł sztuki sakralnej. Właśnie wówczas baron Taylor w ciągu 10 lat zgromadził dla króla Francji Ludwika Filipa liczącą ponad 400 obrazów słynną, wystawioną w Luwrze, Galerię Hiszpańską”. Powstały też inne wielkie kolekcje malarstwa hiszpańskiego:

• Antonia i Aniceta Bravo
• Manuela Lopeza Cepero
• Jose de Salamanca
• Alejandra Aguado

które sprzedane szybko poza Hiszpanię wzbogaciły czołowe zbiory europejskie.

Zainteresowała Ciebie ta pozycja? Szukasz albumów, opracowań naukowych na temat sztuki  w atrakcyjnej cenie? Księgarnia internetowa antykwariatszczecin.pl  to idealne miejsce dla Ciebie! Oferujemy bogaty asortyment książek dla każdego, w tym z zakresu sztuki . Zamów online z szybką wysyłką!